Παρακολουθώ με έκπληξη πολλούς συναδέλφους και φίλους να σπεύδουν αυτοβούλως ή κατόπιν τηλεφωνήματος να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του ενός ή του άλλου υποψήφιου για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Δεν αντιλαμβάνομαι (ο αφελής) ούτε τη σκοπιμότητα ούτε το νόημα αυτής της πρόωρης στράτευσης που δημιουργεί αναγκαστικά όρους έντασης και διάστασης αν όχι διάσπασης. Όποιος γνωρίζει από ομαδοποιήσεις ξέρει καλά πως το ρήγμα που δημιουργείται είναι βαθύ και μόνιμο και οι πληγές δεν επουλώνονται εύκολα την επόμενη μέρα.
Δεν θα πείραζε καθόλου (αντιθέτως θα ήταν πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό) αν η διχογνωμία γινόταν στη βάση μιας πραγματικής πολιτικής διαφοράς. Το 1996 οι εκσυγχρονιστές του Κώστα Σημίτη εξέφραζαν κάτι συνολικά διαφορετικό από τους παραδοσιακούς κομματικούς του Άκη Τσοχατζόπουλου και (μαζί με το κριτήριο της εκλεξιμότητας) επικράτησαν στη σκληρή πολιτική αντιπαράθεση εκείνης της εποχής. Τώρα οι επιλογές γίνονται χωρίς πολιτικά κριτήρια, στη βάση της πρόβλεψης του κάθε στελέχους για το νικητή της αναμέτρησης και την προνομιακή, υποτίθεται, θέση που θα έχει κάποιος δίπλα στον αυριανό αρχηγό. Με βάση αυτή τη λογική της «καριέρας», όσο πιο γρήγορα εκδηλώσει κανείς την προτίμηση του, τόσο πιο ψηλά (πιστεύει ότι) θα βρίσκεται στο νέο σύστημα εξουσίας που θα διαμορφωθεί.
Το μάλλον παρακμιακό αυτό φαινόμενο ενισχύουν και περιπτώσεις στελεχών που σπεύδουν να εγκαταλείψουν τη μια πλευρά (του Γιώργου Παπανδρέου) για να ενταχθούν στην άλλη αν και όχι μόνο συνεργάστηκαν αλλά και προωθήθηκαν σε επιτελικές πολιτικές ή οργανωτικές θέσεις του κόμματος τα τελευταία χρόνια. Πέρα από την απολύτως σεβαστή εκτίμηση του καθενός για το μέλλον του κινήματος, είναι απαραίτητη και η αίσθηση της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού σε όλη την κρίσιμη αυτή μεταβατική περίοδο.
Έχω την τύχη να γνωρίζω καλά τους δυο υποψήφιους προέδρους έχοντας συνεργαστεί (έστω και για λίγο) στενά με τον έναν και κινούμενος παράλληλα (αν και όχι με την ίδια ταχύτητα) για πάνω από 30 χρόνια στη μικρή μας πόλη με τον άλλον. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να ταυτιστώ εκ των προτέρων με κάποιον χωρίς όρους, δεσμεύσεις και κατευθύνσεις. Θα ήθελα να στηρίξω έναν πιο αποφασιστικό, τολμηρό και σαφή Γιώργο Παπανδρέου ή έναν πιο φιλικό, συμπαθή και συναισθηματικό Ευάγγελο Βενιζέλο. Ξέρω ότι θα μου πείτε πως κάτι τέτοιο δεν υπάρχει και πως καλά θα κάνω να ενταχθώ κι εγώ άμεσα σε κάποιο στρατόπεδο. Όμως, μέχρι τις 11 Νοεμβρίου έχουμε καιρό ν’ αποφασίσουμε, με ενδιάμεσους σταθμούς το Εθνικό Συμβούλιο και τη Συνδιάσκεψη. Χωρίς άγχος και ανασφάλεια, με όρους πολιτικούς και όχι με όρους στοιχήματος ή μάλλον δυστυχήματος.

Άρθρο στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» 25-09-2007