Μου ζήτησαν πριν από λίγες μέρες από την Athens Voice ένα άρθρο για ένα αφιέρωμα της εφημερίδας σε σχέση με την πολιτική κρίση στην Ελλάδα. Μεγάλη κουβέντα βέβαια γίνεται για το θέμα εδώ και χρόνια. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα. Η εντύπωσή μου είναι πως στην Ελλάδα η συζήτηση έχει επικεντρωθεί σε τρία ζητήματα: αναποτελεσματικότητα, ανεκπλήρωτες προεκλογικές υποσχέσεις και αδιαφάνεια Θα ήταν λάθος να ισχυριστούμε με ισοπεδωτική λογική ότι δεν υπήρξαν ή δεν υπάρχουν πρωτοβουλίες για να καλυτερέψουν τα πράγματα. Όπως θα ήταν λάθος επίσης να αγνοήσουμε μεγάλη ευθύνη όλων των κομμάτων για την κατάρτιση ποιοτικών συνδυασμών, για τη δημοκρατική τους λειτουργία και για την τοποθέτηση απέναντι στα προβλήματα με γνώμονα το θάρρος και αυτό που πραγματικά κάθε κόμμα πιστεύει. Ευθύνεται λοιπόν ο πολιτικός κόσμος, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο. Αλλά ευθύνονται αντίστοιχα και οι πολίτες. Ξέρω ότι για πολλούς πολιτικούς σε όλο τον κόσμο οι πολίτες είναι "αναμάρτητοι". Ψήφοι γαρ. Ωστόσο, οι πολιτικοί ψηφίζονται από τους πολίτες. Τα ψέματα επίσης λέγονται εκεί που περνάνε ευκολότερα. Κι ακόμη, υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις διαφθοράς -βλ. σκάνδαλο Κοσκωτά- που ορισμένοι πολίτες τις συγχώρησαν γιατί οι κατηγορούμενοι προέρχονταν από το κόμμα τους. Οι ευθύνες των πολιτικών βέβαια, είναι μεγαλύτερες. Διότι αυτοί έχουν την υποχρέωση να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Αλλά κι οι πολίτες καλό θα είναι να κλείνουν όπως ο Οδυσσέας τα αυτιά τους στις Σειρήνες των μαγικών λύσεων και της δημαγωγίας.