Με αφορμή το θέμα των ενστάσεων της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ για τον Άη Στράτη και όσα γράφτηκαν για διιστάμενες απόψεις ανάμεσα στο Μαξίμου και το Υπουργείο των Εξωτερικών, ξαναθυμηθήκαμε λίγο τα ελληνοτουρκικά. Οι περισσότεροι από αυτούς που ασχολήθηκαν τα αξιοποίησαν μάλλον ως πλατφόρμα για να αναφερθούν στα εσωτερικά κομματικά κουτσομπολιά, αλλά όπως και να το κάνουμε τα σχετικά δημοσιεύματα υπενθύμισαν το θέμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Μέχρι να το ξαναξεχάσουμε για να ασχοληθούμε ποιός ξέρει με ποιό απίθανο ζήτημα για καμιά δεκαπενταριά μέρες, σκέφτηκα πως εντυπωσιάζομαι που πολλοί... εντυπωσιάζονται με τη στάση της Τουρκίας. Διατυπώνεται το κλασσικό ερώτημα: Συνάδει η συμπεριφορά της Τουρκίας με χώρα που επιδιώκει να γίνει μέλος της ΕΕ; Φυσικά δε συνάδει. Αλλά γιατί εκπλήσσει; Η πορεία της Τουρκίας προς την ΕΕ είναι μια ιδιότυπη πορεία. Και πιστεύω ακράδαντα ότι όσο καιρό δεν υπάρχει βούληση, τόσο από την Τουρκία όσο και από τους ευρωπαίους εταίρους μας, ο αρραβώνας του Δεκεμβρίου του 2004 να γίνει γάμος, αυτά που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες θα επαναλαμβάνονται. Από τη μια τα πείσματα της Τουρκίας, από την άλλη οι αμφιβολίες πολλών από τους εταίρους μας, αυτό που συμβαίνει είναι να διασύρεται η έννοια της ευρωπαϊκής προοπτικής. Με μετάθεση των χρονοδιαγραμμάτων και των υποχρεώσεων της Τουρκίας στο μέλλον, μου φαίνεται ότι οι ευρωτουρκικές σχέσεις αρχίζουν να γίνονται όπως οι ελληνοτουρκικές. Άστο και βλέπουμε δηλαδή. Εμείς έχουμε κάθε συμφέρον για μια πραγματικά ουσιαστική ευρωπαϊκή προοπτική για την Τουρκία. Οι εναλλακτικές μας επιλογές είναι ξεκάθαρες: Είτε το συμπαθές πλην... ατυχές διμερές πλαίσιο που έχουμε εδώ και 33 χρόνια, είτε ο πόλεμος, είτε η ευρωπαϊκή προοπτική που θα αναγκάσει την Τουρκία να αλλάξει θέσεις απέναντί μας. Αλλά αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι ευρωπαϊκή προοπτική. Ας κατηγορούμε λοιπόν αυτό που υπάρχει κι όχι την ευρωπαϊκή προοπτική την ίδια, γιατί αυτή δεν υφίσταται.