Πολλοί συζητούν και απορούν με το προφανές παράδοξο: Όλοι (ή σχεδόν όλοι) αναγνωρίζουν ότι ο δημόσιος τομέας έχει χαμηλή απόδοση, είναι διεφθαρμένος, συμπεριφέρεται ως νταβατζής επί των πάσης φύσεως δραστηριοτήτων των πολιτών, είναι κομματικοποιημένος, συντηρεί άγνωστο αριθμό αργομίσθων, κοστίζει εξωφρενικά πολύ και, για να τραφεί, νομοτελειακά είναι αναγκασμένος να επιβάλλει νέους φόρους, τέλη, να πάρει δάνεια που για την εξυπηρέτηση τους που μελλοντικά θα απαιτήσουν περισσότερους φόρους, περισσότερα τέλη, θα μειώσουν τις κοινωνικές παροχές κλπ, και παρόλα αυτά, πολύ λίγοι είναι εκείνοι που θα ήθελαν να δουν αυτό να αλλάζει δραστικά, παρότι τους θίγει (τους περισσότερους οικονομικά και -αρκετά λιγότερους- και αισθητικά). Σχιζοφρένεια? Υπάρχει νομίζω εξήγηση:

Ο δημόσιος τομέας είναι η Εθνική μας Λοτταρία, και οι Έλληνες εθισμένοι τζογαδόροι. (more…)