Εδώ και λίγες μέρες, αναγκάστηκα να ενεργοποιήσω την «υπηρεσία» των comments moderation. Όπως έχετε διαπιστώσει όλο αυτό το διάστημα που «λειτουργώ» ετούτο το blog, δεν έχω πειράξει ποτέ σχόλιο, και πάντα προσπάθησα να απαντώ ακόμα και στα πιο σκληρά.
Πόσες και πόσες φορές δεν επιχείρησα να εξηγήσω σε ορισμένους επισκέπτες ότι ΕΙΝΑΙ επισκέπτες και ότι, ως εκ τούτου, θα πρέπει να συμπεριφέρονται με ευγένεια και σεβασμό, όπως ελπίζω ότι κάνουν όταν πηγαίνουν σε σπίτι ξένο.
Είμαι κατηγορηματικός σε τούτο: Δεν μπορείς να μπαίνεις σ’ ένα ξένο σπίτι, χωρίς να χτυπάς τη πόρτα, χωρίς να λες ποιος είσαι, και χωρίς να συμπεριφέρεσαι πολιτισμένα.
Θα πρόσθετα δε, και άλλα ακόμα, που μου έμαθαν οι γονείς μου από μικρός: Χωρίς να σκουπίζεις τα πόδια σου, χωρίς να κρεμάς τη καμπαρτίνα και το καπέλο σου, χωρίς να έχεις κάτι τις να προσφέρεις στον νοικοκύρη.
Τέτοια … παλιομοδίτικα πράγματα. Που όμως, θα τα τηρώ, πάντα, με θρησκευτική ευλάβεια, γιατί ξέρω βαθιά μέσα μου ότι ο Πολιτισμός από κει ξεκινά: από την εξώπορτα του κάθε σπιτιού. Του δικού σου που μένεις και που περιμένεις τους καλεσμένους σου. Του άλλου, που επισκέπτεσαι ως καλεσμένος εσύ.
Τα blogs δεν είναι ούτε δημόσια πλατεία, ούτε εφημερίδα, ούτε τηλεοπτικό πρόγραμμα, ούτε συνέδριο κόμματος, ούτε … εθνικό διάγγελμα. Είναι ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ χώρος του κάθε δημιουργού-ιδιοκτήτη του, που οικειοθελώς ανοίγει τις πόρτες του για να τον επισκεφθούν όσοι το επιθυμούν.
Αυτό, δεν σημαίνει ότι όσοι τον επισκέπτονται αυτόν τον ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ χώρο του καθένα, έχουν αυτομάτως και το δικαίωμα, επικαλούμενοι μιαν παρεξηγημένη «ελευθερία λόγου», να μπαίνουν και να βρίζουν, να απειλούν, να συκοφαντούν και να εκβιάζουν.
Μου λένε φίλοι: Είσαι πρόσωπο που εκφέρει δημόσιο λόγο, και ως εκ τούτου πρέπει να δέχεσαι ακόμα και την πιο σκληρή κριτική , έως και απρεπή συμπεριφορά.
Συμφωνώ ως προς το πρώτο, αλλά με τίποτα ως προς το δεύτερο. Δεν πιστεύω ότι, ακόμα και μεγάλο λάθος να διαπράξεις, έχει οποιοσδήποτε το δικαίωμα να σε βρίζει για αυτό.
Την συναντώ αυτήν την άθλια συμπεριφορά των ανθρώπων πολλές φορές στα γήπεδα, όπου αρκετοί φανατικοί και άξεστοι οπαδοί (πού λίγο διαφέρουν από πολλούς bloggers ή σχολιαστές των blogs που έχω γνωρίσει), ακόμα και ποδοσφαιριστές της ίδιας της ομάδας που υποστηρίζουν βρίζουν χυδαία όταν εκείνοι τύχει να κάνουν ένα λάθος. Ένα ανθρώπινο λάθος.
Ας μη μιλήσω, εννοείται, για το τι «λένε» στους διαιτητές η στους αντιπάλους τους. Εκεί κι αν επικρατεί του Έλληνα το μόνιμο κόμπλεξ με την σεξουαλικότητά του…
Πολλές φορές, αυτήκοος μάρτυρας τέτοιων αθλιοτήτων, ευχόμουν να έβρισκαν κάποια στιγμή τη «μαγική» δύναμη ορισμένοι παίκτες, η και διαιτητές, να ανταποδώσουν τις ύβρεις και τις χυδαιότητες των «επισκεπτών» οπαδών, με την ίδια ένταση και το ίδιο περιεχόμενο. Δηλαδή, να υπήρχε κάποιο … ενισχυτικό της φωνής τους, (μια τεράστια ντουντούκα, ας πούμε!), και στο «άντε γ….» της εξέδρας να ακουγόταν το δικό τους «άντε γ …. εσείς».
Αυτήν την επιθυμία ένοιωσα να με πλημμυρίζει, επικίνδυνα, πολλές φορές, αντικρίζοντας τα υβριστικά comments των Anonymous, και απορώντας πάντα, «Καλά, έχει δίκιο σ’ αυτό που μου λέει, αλλά γιατί το λέει υβρίζοντάς με;». Όμως, επειδή δεν μπορώ να πω τέτοιες κουβέντες, δεν μου βγαίνει εμένα βόθρος απ’ το στόμα, τις «λέω» αποκλείοντάς τους. Ή, πιο παραστατικά, κλείνοντάς τους την πόρτα. Του δικού μου σπιτιού…
Ως ύστατο μέτρο, πριν κλείσω ολόκληρο το σπίτι.