Συνέντευξη μου στην εφημερίδα «ο Χρόνος» της Κομοτηνής

Από ότι φαίνεται όμως κ. Μπαμπασίδη με την εξαγγελία αυτή του υπουργού Εθνικής Άμυνας τάραξε πάλι λίγο τα νερά μέσα στο Πάσχα. Ποια είναι η δική σας άποψη και ποια είναι τα θετικά από το ενδεχόμενο μιας θητείας από τα 18 και ποια είναι τα αρνητικά κατά την άποψή σας;
Η πρόταση αυτή είναι αρκετά παλιά, όχι μόνο δεν έχει τεθεί σε ισχύ, έχει γίνει μια μακροχρόνια ζύμωση πάνω σε αυτή την πρόταση. Εγώ θυμάμαι ήμουν γραμματέας της ΟΝΝΕΔ το 1998-2001 και είχε τεθεί από τότε ως ένα θέμα συζήτησης όχι μόνο εσωτερικά στην οργάνωση, αλλά και στην ολομέλεια των πολιτικών οργανώσεων. Είναι μία πρόταση η οποία επανήλθε στο προσκήνιο με την λογική ότι εάν αποφασισθεί να μειωθεί η θητεία στο 6μηνο όπως λέει και το πρόγραμμα της ΝΔ, θα πρέπει οπωσδήποτε κάτι να γίνει υπό την έννοια ότι δεν πρέπει να αδειάσουν και τα στρατόπεδα. Τώρα εδώ υπάρχουν και θετικά και αρνητικά όπως είπατε. Θα μπορούσα να σας απαριθμήσω ότι τα αρνητικά της υπόθεσης είναι ότι πρώτα από όλα γρήγορα και άμεσα και μέσα στην ενέργεια που έχει ένας έφηβος ή ένας μετέφηβος στα 18-19 του χρόνια, χωρίς ακόμη να έχει δημιουργήσει σταδιοδρομία είτε φοιτητική είτε επαγγελματική, θα μπορεί εύκολα να τελειώσει με την στρατιωτική του υποχρέωση αν αυτή κιόλας μειωθεί στο 6μηνο και να αρχίσει τις σπουδές του εάν είναι πρωτοετής φοιτητής μετά από 6-7 μήνες καθυστέρηση. Κάτι που είναι ελάχιστος χρόνος όπως έχουν διαμορφωθεί τα νέα πρότυπα της επαγγελματικής αποκατάστασης, όπως έχει διαμορφωθεί η παραγωγή, γιατί οι νέοι βγαίνουν στην παραγωγή μετά τα 27, 28 ίσως και 30 τους χρόνια ολοκληρώνοντας ένα μεγάλο κύκλο σπουδών ή περιμένοντας να βρουν την κατάλληλη θέση να εργαστούν. Το δεύτερο είναι ότι δεν θα υπάρχουν απώλειες σε ό,τι αφορά τον αριθμό των στρατεύσιμων.
Πόσοι είναι οι φυγόστρατοι κ. Μπαμπασίδη, σε ποσοστά;
Από το 2002 και μετά αριθμούν περίπου τις 17.000 στο σύνολο. Και όταν λέμε φυγόστρατοι εννοούμε ότι θα έπρεπε να είχαν στρατευτεί άλλοι για λόγους νόμιμους, για λόγους σπουδών κλπ και άλλοι για λόγους μη νόμιμους, δηλαδή είναι στο εξωτερικό και δεν έχουν έρθει για να κάνουν την θητεία τους.
Αυτό με την στράτευση στα 18, θα εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο πιστεύετε;
Ως ένα σημείο θα περιοριστεί. Όμως από την άλλη πρέπει να λάβουμε υπόψη και κάποια άλλα δεδομένα και πιστεύω θα τα λάβει υπόψη και το υπουργείο, κάνουμε και εμείς συζήτηση στο ινστιτούτο αμυντικών αναλύσεων που εισηγούμαστε κάποια πράγματα, ποια είναι αυτά τα δεδομένα. Πρώτα από όλα ότι ο στρατός θα χάσει κάποιες σοβαρές ειδικότητες όπως είναι γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί, δικηγόροι κλπ, θα έχει πρόβλημα δηλαδή να επανδρώσει με εξειδικευμένους στρατιώτες οι οποίοι μέσω της θητείας τους μπορούν να βοηθήσουν σε διάφορες δύσκολες μονάδες και ιδιαίτερες. Για παράδειγμα του ηλεκτρονικού πολέμου που χρειαζόμαστε σίγουρα απόφοιτους πολυτεχνείου στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Το ένα είναι αυτό. Το δεύτερο είναι ότι έχει διαπιστωθεί ότι τελικά στις μικρές ηλικίες δημιουργούνται κάποια προβλήματα συμπεριφοράς, προσαρμοστικότητας, με όσα αυτό μπορεί επακόλουθα να έχει. Δηλαδή απόπειρες αυτοκτονίας, αναβολές…
Και εκεί θα χρειαστεί ακριβώς όπως λένε και αυτοί οι οποίοι αντιτίθενται σε αυτή την εξαγγελία, ότι θα χρειαστεί και κάποια ψυχολογική στήριξη πλέον σε πολλές μονάδες στρατιωτών.
Τα πράγματα δυσκολεύουν κυρίως όπως φαίνεται, ενώ θα περίμενε κανείς το αντίθετο, δυσκολεύουν στις μικρές ηλικίες. Οι πιο απείθαρχοι και οι πιο μη προσαρμοσμένοι στην ένταξή τους στο στρατό είναι οι 18άρηδες, οι έφηβοι και οι μετέφηβοι. Από την άλλη βέβαια μην ξεχνάτε ότι οι Σπαρτιάτες ήταν οι καλύτεροι πολεμιστές στα 16 τους.
Εδώ όμως μιλάμε για μία ειρηνική περίοδο και πολλοί λένε ότι και οι 6 μήνες ακόμη αρκούν για να κάνει κάποιος στρατιωτική εκπαίδευση.
Αυτό τώρα είναι που λέτε το σωστό και νομίζω είναι και η ουσία. Πρέπει δηλαδή να δούμε τι σόι στρατό θέλουμε. Αν θέλουμε ένα αμυντικό στρατό, σαφώς περιορίζουμε την θητεία και βεβαίως εξοπλίζουμε τον στρατό και αυτή είναι και η προσωπική μου άποψη, με επαγγελματίες οπλίτες, ΕΠΟΠ ή κάποιες άλλες κατηγορίες.
Και ιδιαίτερα σε κάποιες ειδικότητες όπως προαναφέρατε, που σαφώς χρειάζεται εκεί να είναι κάποιος μόνιμος, έστω από ΕΠΟΠ.
Το δεύτερο είναι βέβαια, πολλοί λένε ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι γίνονται ηλεκτρονικά ή από τον αέρα, αλλά ο στρατός ξηράς είναι αυτός που σηματοδοτεί την άμυνα ή την επίθεση. Άρα λοιπόν χρειαζόμαστε οπωσδήποτε, γιατί υπάρχουν ανακατατάξεις και στην Βαλκανική και η ηγεσία του στρατού και οι αρχηγοί του στρατού δεν θεωρούν ότι έχουν εξαλειφθεί όλες οι απειλές, ή τέλος πάντων τα δεδομένα επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που κάνει η Βουλγαρία. Δηλαδή η Βουλγαρία μέχρι πρότινος πλέον απαλλάσσει όλους τους νέους από την στράτευση γιατί διαλύει τον στρατό της, άρα διαλύει τον στρατό της γιατί δεν έχει χρήματα να τον συντηρήσει.
Εμείς βρήκαμε άλλο κόλπο εδώ, εθελοντικός λέμε ότι είναι, αποφεύγουμε να τους πληρώσουμε κιόλας. Είναι και αυτό ένα ζήτημα που μπαίνει. Εθελοντικός, αλλά εντάξει κάτι έπρεπε να παίρνουν. Και μετά νομίζω ότι ένα μειονέκτημα είναι και το εξής. Αν αποκόψουμε κάποιον από την εκπαιδευτική του δραστηριότητα, δύσκολα πάλι μετά προσαρμόζεται έστω και αυτούς τους 6 μήνες και το γνωρίζετε αυτό καλά.
Από την άλλη να λάβετε υπόψη σας ότι κάποια κράτη όπως η Γερμανία έχουν 1,5 χρόνο στρατό γιατί οργάνωσαν πρόσφατα στρατό, δηλαδή μετά τα τελευταία 15 χρόνια ενώ δεν είχαν στρατό και άρα χρειάζεται να στρατευτούν και βλέπετε και άλλα κράτη της Κεντρικής Ευρώπης έχουν στρατό και με μακρόχρονη θητεία. Δεν έχει στρατό, είναι καθαρά μισθοφορικός στρατός ο βρετανικός στρατός, ο γαλλικός στρατός. Δηλαδή έχουμε το φαινόμενο και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη και πολιτικά, ότι είτε αρχηγοί κρατών, είτε υπουργοί Άμυνας δεν έχουν κάνει στρατό και αυτό είναι πλέον λογικό με τα νέα δεδομένα.
Τώρα όσον αφορά τα δικά μας, φαίνεται διατεθειμένος ο υπουργός να προχωρήσει σ’ ένα διάλογο πάνω σε αυτό το ζήτημα;
Ο υπουργός ήδη έχει ανοίξει διάλογο και θα συνεχίσει τον διάλογο κυρίως με τις πολιτικές νεολαίες. Το λέω προσωπικά και σας το μαρτυρώ αυτό, ότι ήδη έχει εδώ και αρκετούς μήνες ανοίξει ένα διάλογο με τις πολιτικές νεολαίες. Μην ξεχνάτε ότι ο υπουργός ήταν πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ.
Οι οποίες όλες εκτός από την ΔΑΠ λένε όχι από ό,τι γνωρίζω πάνω σε αυτό το ενδεχόμενο.
Και η ΟΝΝΕΔ από ό,τι ξέρω εισηγείται αρνητικά. Είναι προβληματισμένη υπό την έννοια με το επιχείρημα αυτό που είπατε, ότι δημιουργείται τέτοια ανακατάταξη στην ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος έχει στήσει μία καριέρα, είναι δύσκολο να την στήσει, θα χάσει ευκαιρίες δουλειάς που είναι δύσκολο να βρεθεί μία νέα ευκαιρία, ούτως ώστε αυτό να μην του δημιουργεί το ψυχολογικό πρόβλημα, γιατί όντως είναι ψυχολογικό το πρόβλημα όταν κάποιος χάνει την δουλειά του, την καριέρα του, γιατί δεν μπορεί να ξέρει πώς να κάνει την θητεία για 6, 7 ή 9 μήνες. Και από την άλλη πάλι το ενδεχόμενο και που το βλέπαμε παλαιότερα, να παρουσιάζονται σε ηλικίες 36 και 38 ετών στρατιώτες και εκείνο είναι παρατραβηγμένο. Γιατί ουσιαστικά αποδυναμώνεις την δυνατότητα ενός τέτοιου στρατού με υπερήλικες στρατιώτες να το πω κάπως έτσι.
Όπως μας είπατε κ. Μπαμπασίδη, υπάρχουν τα θετικά, υπάρχουν και τα αρνητικά, αυτά τα οποία μας εντοπίσατε, ανοίγει ένας διάλογος από ό,τι καταλαβαίνω με τις νεολαίες και από εκεί και πέρα θα αποφασισθεί εάν το θέμα αυτό έρθει υπό μορφή νομοσχεδίου, πάει στην Βουλή;
Εγώ νομίζω ότι ο διάλογος θα είναι μακρύς, σίγουρα όμως ξέρετε ότι υπάρχει πρόβλημα. Δηλαδή ότι ο στρατός, ειδικά ο στρατός ξηράς είναι λίγος και βεβαίως η άλλη πρόταση είναι ότι πρέπει, ήδη έχουν ελαχιστοποιηθεί οι μετατάξεις, δηλαδή μετατάσσονται οι στρατεύσιμοι από τον στρατό ξηράς στην αεροπορία, ήδη είναι υπεράριθμοι οι υπηρετούντες στην αεροπορία, το ίδιο συμβαίνει και στο ναυτικό. Υπάρχει η εξής πρόταση η οποία νομίζω ότι θα ωριμάσει και πιστεύω ότι τελικά ίσως προκριθεί στο τι θα γίνει. Η ορθολογική τακτοποίηση και απαρίθμηση του στρατού σε σύνολο, όλων των σωμάτων δηλαδή και βεβαίως η υπηρέτηση της θητείας στον τόπο καταγωγής. Δηλαδή οι βορειοελλαδίτες να υπηρετούν στην Βόρεια Ελλάδα στο στρατό ξηράς, κάτι πρέπει δηλαδή να γίνει για να διευκολυνθούμε και αριθμητικά και ουσιαστικά. Και ο στρατός δηλαδή και οι υπηρετούντες την θητεία τους. Και οι νοτιοελλαδίτες, οι Πελοποννήσιοι που έχουν περισσότερες μονάδες αεροπορίας να είναι στην αεροπορία και οι νησιώτες να είναι στο ναυτικό. Αυτό είναι μία πρόταση που δεν είναι δική μου, είναι των αρχηγών και των επιτελείων, κυρίως γιατί έχουμε υπεράριθμους υπηρετούντες ή θέλοντας να υπηρετήσουν στην αεροπορία και δεν μας βγαίνουν οι υπηρεσίες στον στρατό ξηράς.
Γιατί πάνε όλοι στην αεροπορία και δεν πάνε στον στρατό ξηράς και δηλώνουν μάλιστα ορισμένοι τέτοιες μεταθέσεις;
Μετατάξεις οι οποίες πλέον έχουν ελαχιστοποιηθεί και από αυτό τον υπουργό και από τον προηγούμενο και μάλιστα έχει και 2-3 ΕΣΣΟ που δεν υπογράφτηκαν σχεδόν καθόλου. Αυτό γιατί είναι άλλος ο τύπος της θητείας, είναι πολύ διαφορετικές οι συνθήκες. Και μην ξεχνάτε κάτι. Επί υπουργού Άμυνας Βαρβιτσιώτη, επί ΝΔ, την περίοδο 1992, αυτός που υπηρετούσε την θητεία του στην αεροπορία έκανε 4 μήνες περισσότερο από αυτόν που υπηρετούσε στον στρατό ξηράς και αυτός που υπηρετούσε στο ναυτικό 2 μήνες λιγότερο από την αεροπορία και περισσότερους από τον στρατό ξηράς. Και αυτό γινόταν λόγω των συνθηκών, είναι σίγουρα διαφορετικές οι συνθήκες. Όλα αυτά λοιπόν πρέπει να τεθούν στο τραπέζι του διαλόγου. Καταρχήν όμως πρέπει να αποφασίσουμε τι σόϊ στρατό θέλουμε. Νομίζω ότι σιγά – σιγά οι συνθήκες ζωής, οι νέες συνθήκες, τα νέα δεδομένα όπως και η συμμετοχή μας σε διεθνείς οργανισμούς έχουν αλλάξει τα δεδομένα, έχει αλλάξει η πραγματικότητα και νομίζω ότι με αυτό το σκεπτικό πρέπει να βάλουμε κάτω, τι επίπεδο και ποιότητα στρατού θέλουμε.
Άρα πρέπει να ξεκαθαριστούν κάποια ζητήματα πρώτα για να πούμε ότι προχωράμε και παίρνουμε κάποιες αποφάσεις.
Είναι σαφές αυτό.
Σας ευχαριστούμε πολύ.